bangkok democrazy

Email Conversation between Rirkrit Tiravanija and
Apichatpong Weerasethakul on Art, Film & Etc.Facilitated by gridthiya gaweewong

GG : Why both of you interested in working with art and film ?

AW : Filmmaking makes living more exciting. It is like a parallel life that you live along with a current one. But in this film life, you shape it up to reflect the always-present one. The film life has its own stream of time. I regard the films I make as a single unit. It evolves as my experience accumulates.

RT : (I think I have always been interested, since I started to be
interested in art, with the relations of time. From the very beginning I was very much influenced by the ideas of 'real time' or 'verite' from cinema. And though many see my work as perfomative, I think the idea of transmission and reception in the work can be more or less framed as a cinematic scenario. I think we can see how cinema, movies, films and videos is very pervasive in peoples live and in that sense in culture, its a medium that most of the population can enter (out of habit, perhaps) into, and the interference into such a stream I think is interesting to me. I think it’s about the audience and the medium, it’s like chrome in the future, its gleaming with possibilities.)

GG : What’s the relationship between these two medium meant to you ?
AW : I don’t really think about this issue.
RT : (Yes, it's Chrome!)


GG : What the definition of art and film now, and the difference with
the 60s, comparing to the Andy Warhol’s time ?

AW : Personally I really appreciate living, the fact that I breathe. I think everything is beautiful, is art. So film medium is part of the art – and it is everywhere, whether it be Hollywood film, music videos, the news, etc. Nowadays, kids can make their own films. This was not the case in the 60s. I think it has become a very easy and democratic medium.

RT : (Yes, like Marcel Duchamp would have said, " I rather breathe than make art...", there are too many trying to make definitions when there is only life. I think perhaps one could rethink what is main stream and what is experimental, but all that, as Joei says everyone can make their own movie, so in the end perhaps it’s about transmission. It’s all more real but its also not, its all more art but its also not. Perhaps the differences from the 60's is speed, we have more speed and information is driven by that idea. Its necessary to think and rethink the approach to ones own time and place, and perhaps life.)

GG : P’ Rirkrit mentioned about the speed and transmission. Do both of you see the transition between those two in the mainstream media, in comparison to the artistic production e.g. MTV style and its impact to the younger generation artists’ mentality and their approach to their works. But there’s an anti – speed trend among young generation filmmaker. Why did that happen ?

AW : It is a near-instant phenomena. We have more speed as P Rirkrit mentioned. Our perception, analytical logic is trained and moves along with this enhancement of CPUs and circuit boards. Even though physically you see certain contemporary films to be slow, for me this feature always accentuates the opposite. Your mind is actually racing to extract information (or to contemplate) in our contemporary way. In this regard, we watch old films different than the former generation did. Like Ajarn Joe Prapon’s show title – My Time is Not Your Time.

RT : I think the artistic community is generally thinking one step ahead of the situation, or that’s also the reaction against cultural conditioning, artistic production is often made as a critical reflection on society. But also we are all looking backwards into history and forward in to the future at different speed and time. Concerning speed and time it will be very interesting to finally the film on Zinedine Zidane, being edited right now by Philippe Parreno and Douglas Gordon. It a film (portrait) of the soccer player playing on the field for the length of the game, which is nicely relevant to feature length film time of 90 minutes (by chance the game had four minutes over time, so the film is 94 minutes long). The camera is only following Zidane, so even when he is not handling the ball we are just looking at him, its almost in a real time portrait. Time waits for no one.

GG : There are so many artists working with film now, from Paris based
artists who associate with Anna Sanders Films, to P’ Rirkrit, Douglas
Gordon, Henrik Hakkenson and so on. Is it a new trend in contemporary
art world ?

AW : The moving images are always there when we grew up, in the bedroom, the living room. I think we are just used to analyze and reflect the idea, the living, through moving images – like a universal language. When something is projected and moves, it still exudes the magic and wonderment. It’s erotic to the brain.

RT :(I think film is the medium which artists are interested to interfere with, its a luanguage which everyone is so familiar with and has taken it for granted, artistists like to "fuck it up" and "fuck things up" and perhaps make new meanings and new readings. It is also, as mentioned earlier, a medium that can reach a wide sphear of audiences, as well the economies of the image is much more aviliable to be used artistically and vice versa.)

GG : Is it true that, film is the only thing we can do now, in the art
world ?

AW : No, I think art is indefinite.
RT : (No, we can also do nothing... well we do breathe...)

GG : What’s interest you most when you working with art & film ?

AW : How I can integrate my feelings, my experience into the film. It’s like a diary, a non-fiction sense. But the process of shaping up the film is so full of fictional elements – from art direction, costume, the acting, and so on. So there is this conflict that is very appealing to me to venture on, to experiment.

RT :(The process, I don't like to shoot a lot of footage and like to be rather precise about the use of image, and in that the process of arriving to the moment which an image is made is rather interesting to me. I also like the collaborative aspect of that process.)

GG : Why both of you like to work and collaborate with other people ?
E.G. P’ Rirkrit with other artists / audience, and Joei with non-actors / actresses, when you start to work as a filmmaker in Mysterious object at Noon, and as an artist, you collaborate with Christelle ?

AW : I view the process of filmmaking as part of the whole thing.
Sometimes I have the idea that making film is just an excuse to be able to “do” stuff like traveling around for locations, seeing different kind of costumes, meeting artists. Lately it’s actually more important than the finished film – which is simply a documentation of this whole performance.

RT : (Well, I just answered this last question with my previous answer, it a process of what I do that I like to work collaboratively. I think with the generation of artists I know many of us share our ideas and thoughts and often a work is arrived from this sense of community.)


GG : Joei, pls. talk about your project with Christelle in Ghost of
Asia, 2005 and Secret Love Affair, (2002 ) ? By the way, P’ Rirkrit, Secret Love Affair is a title of Joei’s work, not his personal life 

AW : For Ghost of Asia, we imagined a ghost who still lived and wandered around the seashores. We invited kids to be the directors to direct this ghost, which was played by my actor from another film. It’s like a game of simulated life. I just treasured the time I work at the island more than the final film. Again, the film is just a documentation. I had the idea a long time ago about reconstructing a film strictly according to certain events that happen in real life – like a good conversation with a friend, a trip to Kanchanaburi, a good dinner, etc. To do a 100%, meticulous script from life and restage. But I heard that P Rirkrit had done it! So I think that
this pleasure of filmmaking and its process is so universal.

GG : For P’ Rirkrit, in your recent collaboration with Philippe Perrano
at Lyon Biennale, 2005, we really like the way you consider all component in film culture, as a single piece. The way you construct the theatre, floor installation and screening session, plus the film itself is so complete. pls. talk about the level of collaboration and the process of your film installation. Thank you ka.

RT : (Wow, Philippe and I just stumbled our way through this film, I think we had the idea of taking a trip and making the trip into a film, of course we had ghosts in out head, but it was also about not knowing where we were going and to make that into an image. It was really a process where one builds up to the other and the next. So, we are very pleased that many people felt strongly what we wanted to project in space, time, sound and image.) Okay, hope this gets us to another idea! I like the way the dialogue is set up, it a nice balance of shades and shadows. Thanks, let me know what is next! Pee rirkrit

GG : It’s interesting to see both of you draw the sense of community to filmmaking process. When you work with artists/ filmmakers friends to collaborate with each other, and in the meantime, you extend the ‘invitation of collaboration’ to other artists, ordinary people (as actors in Joei’s films), and (as narrators in P’ Rirkrit latest Retrospective in Paris). It’s such a gift that both of you have in terms of integrating a sense of community and generosity to the artistic production, which used to be individualistic and/ or director – centric process.

AW : I’m curious to see the Utopia program at this BEFF where you invited people to make films. Each Tambon should have their own media station to produce programs – like an OTOP. Remember we talked about Village TV?

RT: That would be interesting a community village TV, a friend in Scotland once had the idea of making a mobile TV cooking show where I would travel to different village and cook a meal for the village and in turn they teach me a local dishes. It would be interesting to have such a vibration of representation, imagine what people in the South would do? And imagine what the CEO of UBC, would do? One village one TV station!

Thanks very much to both of you,
Jeab
bangkok, December 7th, 2005


บทสนทนาระหว่างอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล และ ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช เรื่องศิลปะ + หนัง ฯลฯ
ถาม/แทรก โดย กฤติยา กาวีวงศ์

กฤติยา : ทำไมเจ้ยและพี่ฤกษ์ฤทธิ์ถึงสนใจทำงานระหว่างศิลปะกับภาพยนตร์

อภิชาติพงศ์ : การทำหนังทำให้มีชีวิตที่น่าตื่นเต้นมากขึ้น มันเป็นชีวิตคู่ขนานที่คุณสามารถอยู่กับมันได้ในชีวิตปัจจุบัน แต่ในชีวิตของหนัง เราสร้างมันขึ้นมาเพื่อที่จะสะท้อนสภาพความเป็นจริง ชีวิตในหนังมีกระแสเวลาของมันเอง เจ้ยมองหนังที่ทำเป็นหน่วยหนึ่ง มันเริ่มพัฒนามาจากประสบการณ์ที่สะสมขึ้น

ฤกษ์ฤทธิ์ : ส่วนตัวสนใจมานานแล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้ เริ่มตั้งแต่สนใจในศิลปะ มันเกี่ยวข้องกับเวลา ตอนแรกๆ ได้รับอิทธิพลจากความคิดเกี่ยวกับ “เวลาจริง” หรือ เรียล ไทม์ หรือ “ความจริง” จากหนัง หลายคนเห็นพ้องกันว่างานผมเกี่ยวข้องกับการแสดง หากมองจากกรอบของ “หนัง” คิดว่าเราสามารถดูหนัง, ภาพยนตร์ หรือ วิดีโอนั้นอย่างแพร่หลาย ในชีวิตคนทั่วไป จนกลายเป็นวัฒนธรรม ที่คนส่วนใหญ่สามารถเข้าถึงได้ (บางทีอาจเป็นพฤติกรรมที่เคยชินจนไม่รู้ตัว) การที่สื่อเหล่านี้ปะปนแทรกซึมเข้ามาในชีวิตเรานั้นเป็นสิ่งที่น่าสนใจมาก พี่คิดว่ามันเกี่ยวข้องอย่างมากกับคนดู และ สื่อ มันเหมือนกับเป็นโครม (Chrome) * ในอนาคต มันเปล่งประกายและมีความเป็นไปได้สูง

กฤติยา : ความสัมพันธ์ระหว่างสองสื่อนี้คืออะไร (ศิลปะและหนัง) และมันมีหมายความอย่างไร

อภิชาติพงศ์ : ไม่ค่อยคิดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่

ฤกษ์ฤทธิ์ : ใช่ มันคือโครม

กฤติยา : คำนิยามของคำว่าศิลปะกับหนังในเวลานี้เป็นอย่างไรและแตกต่างกับยุค 60s สมัยแอนดี้ วอร์ฮอล์ อย่างไร

อภิชาติพงศ์ : โดยส่วนตัว เจ้ยรักการมีชีวิตอยู่การที่ยังได้หายใจ คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างสวยงาม เป็นศิลปะ และหนังก็เป็นสื่ออย่างหนึ่งในศาสตร์ศิลปะ มันมีอยู่ทุกแห่งหน ไม่ว่าจะเป็นฮอลลีวูด, มิวสิค วีดีโอ, ข่าว ฯลฯ ทุกวันนี้เด็กๆก็สามารถทำหนังเองได้ ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ในยุค 60s เดี๋ยวนี้การทำหนังมันง่ายมาก และ กลายเป็นสื่อที่เป็นทุกคนมีได้เท่าเทียมกัน แตกต่างจากอดีต

ฤกษ์ฤทธิ์ : ใช่ เหมือนกับมาร์แซล ดูชองป์เคยพูดไว้ว่า “ผมเลือกที่จะหายใจ มากกว่าทำงานศิลปะ………” หลายๆคนพยายามสร้างนิยามอะไรต่างๆในชีวิต ในเมื่อจริงๆแล้วมันเป็นแค่ชีวิต คิดว่าบางทีเราควรคิดทบทวนว่าอะไรคือกระแสนิยม และ อะไรคือการทดลอง แต่นอกเหนือสิ่งอื่นใด เหมือนที่เจ้ยบอก ใครๆ ก็ทำหนังได้ ท้ายที่สุดแล้ว มันเกี่ยวกับการถ่ายทอดสัญญาณ มันเป็นความจริง และมันก็มีความไม่จริงด้วย มันเป็นศิลปะ และมันก็มีความไม่เป็นศิลปะด้วย บางทีความแตกต่างจากยุค 60s คือความเร็ว ชีวิตสมัยนี้เร็วกว่าแต่ก่อน และ ข่าวสารข้อมูลต่างๆก็ถูกขับโดยความเร็วที่เพิ่มขึ้น เราจำเป็นต้องคิด และ ทบทวน การเข้ามาของข้อมูลต่างๆสู่ เวลาและสถานที่ หรือบางที ชีวิตของเรา

กฤติยา : พี่ฤกษ์ฤทธิ์พูดถึงความเร็วและการถ่ายทอดสัญญาณ ไม่ทราบว่า เห็นการเปลี่ยนแปลงไปสู่สื่อกระแสหลักหรือไม่ถ้าเปรียบเทียบกับการทำงานศิลปะ เช่น เอ็มทีวี ที่มีผลกระทบกับศิลปินรุ่นเยาว์กับการทำงานของเขา แต่ในขณะเดียวกันก็มีกระแสต่อต้านเอ็มทีวีในกลุ่มคนทำหนังรุ่นใหม่ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร

อภิชาติพงศ์ : มันเป็นปรากฏการณ์ที่ใกล้ตัวเรามากจนแทบจะสำเร็จรูป ชีวิตเรามีความเร็วมากขึ้นเหมือนที่พี่ฤกษ์ฤทธิ์พูดถึง การรับรู้และการวิเคราะห์แบบตรรกะของเรา นั้นถูกสอนและทำงานตามความเร็วของหน่วยประมวลผลกลางของคอมพิวเตอร์ และ แผงวงจรไฟฟ้า แม้ว่าทางกายภาพเวลาเราดูหนังร่วมสมัยและมีความรู้สึกถึงจังหวะช้าของหนัง สำหรับเจ้ยคิดว่ามันตรงกันข้าม จริงๆแล้วหัวสมองของเรากำลังวิ่งแข่งด้วยความเร็วเพื่อตีความ(หรือไตร่ตรองครุ่นคิด)ข้อมูลที่หนังนำเสนอด้วยวิธีของคนรุ่นเรา เพราะฉะนั้นทำให้การดูหนังเก่าของคนรุ่นเราต่างจากคนยุคก่อนดูหนังในยุคของตัวเอง เหมือนชื่อนิทรรศการของ อ. โจ ประพล คำจิ่ม “เวลาของผม ไม่ใช่เวลาของคุณ”

ฤกษ์ฤทธิ์ : พี่คิดว่าชุมชนหรือกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องกับศิลปะ ปรกติแล้วมักจะมีความคิดที่ก้าวนำสถานการณ์หนึ่งก้าวอยู่เสมอ หรือว่านั่นคือการโต้ตอบกับสภาพทางวัฒนธรรมด้วย การสร้างงานศิลปะมักจะสะท้อนภาพของสังคม แต่พวกเรายังคงมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์และก็ยังมองล่วงไปในอนาคตด้วยความเร็วและเวลาที่ต่างกัน ความคิดที่เกี่ยวข้องกับความเร็วและเวลานั้นน่าสนใจมากในการถ่ายภาพ ซีเนอดีน ซีดาน ซึ่งขณะนี้กำลังถูกตัดต่อโดย ฟิลิป เพอราโน และ ดักลาส กอร์ดอน มันเป็นหนังที่แสดงภาพเวลาจริงของการเล่นฟุตบอลในสนามของนักฟุตบอล ตอนแรกคาดว่าหนังเรื่องนี้จะยาวเป็นเวลาจริงคือ 90นาที แต่มีการทดเวลาเพิ่มอีก 4นาที ทำให้หนังเรื่องนี้ท้ายที่สุดแล้วจะยาว 94นาที โดยที่กล้องนั้นจะตามถ่าย ซีเนอดีน ซีดานตลอดเวลา ถึงแม้เขาจะไม่ได้ครองบอลก็ตาม เราก็จะได้มองดูเขา มันเกือบจะเป็นภาพเหมือนของเขาในเวลาจริง และเวลาไม่เคยรอใคร

กฤติยา : ตอนนี้มีศิลปินทำงานกับหนังเยอะมาก ตั้งแต่กลุ่มศิลปินในปารีส กลุ่ม แอนนา แซนเดอร์ส ฟิล์ม, พี่ฤกษ์ฤทธิ์, ดักลาส กอร์ดอน, เฮนริค ฮากเค็นสัน ฯลฯ มันเป็นแนวโน้มใหม่ของโลกศิลปะหรือเปล่า

อภิชาติพงศ์ : ภาพเคลื่อนไหวมันมีอยู่ตลอดแล้วตอนที่เราโตขึ้นมา ไม่ว่าจะอยู่ในห้องนอน ห้องนั่งเล่น เจ้ยคิดว่าพวกเรานั้นคุ้นชินกับการวิเคราะห์และสะท้อนความคิดและชีวิต ผ่านทางภาพเคลื่อนไหว เปรียบเหมือนภาษาสากล เมื่อไหร่ที่มันถูกฉายและเคลื่อนไหว มันหลั่งไหลไปด้วยเวทมนตร์ และความมหัศจรรย์ มันคือความอีโรติกของสมอง

ฤกษ์ฤทธิ์ : พี่คิดว่าหนังเป็นสื่อที่ศิลปินกำลังสนใจที่จะเข้าไปแทรกแซง มันเป็นภาษาที่ทุกคนคุ้นเคย ศิลปินชอบที่จะ “มั่วยำสิ่งเหล่านี้” และทำให้เกิดความหมายใหม่หรือตีความมันแบบใหม่ เหมือนกับที่พูดไปแล้วคือ มันเป็นสื่อที่เข้าถึงคนได้กว้างมาก เพราะความประหยัดและการหาใช้ภาพนั้นมันง่าย จึงเป็นที่นิยมในการทำงานศิลปะ

กฤติยา : จริงหรือไม่จากคำพูดที่ว่า หนังเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ในวงการศิลปะปัจจุบันนี้

อภิชาติพงศ์ : ไม่ คิดว่าศิลปะนั้นไม่มีที่สินสุด

ฤกษ์ฤทธิ์ :ไม่ เรายังสามารถไม่ทำอะไรเลยก็ได้ .... ไม่สิ เรายังหายใจ

กฤติยา : คำถามสำหรับทั้งสองคนนะคะ สนใจสิ่งใดมากที่สุดเวลาทำงานศิลปะหรือหนัง

อภิชาติพงศ์ : การทำอย่างไรที่จะเอาความรู้สึกและประสบการณ์ของเราใส่เข้าไปในหนัง มันเหมือนกับเป็นสมุดบันทึกไดอารี่ ในแบบที่ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้น แต่กระบวนการในการสร้างหนังนั้นมันเต็มไปด้วยปัจจัยที่เป็นเรื่องแต่ง เช่นการกำกับศิลป์, เสื้อผ้า, การแสดง ฯลฯ มันเลยเป็นสิ่งที่ขัดแย้งกันอยู่ ซึ่งมันน่าดึงดูดใจสำหรับเราที่ต้องผจญมันต่อไป ต้องทดลองกับมัน

ฤกษ์ฤทธิ์ : ในกระบวนการทำหนัง พี่ไม่ชอบถ่ายฟุตเทจเยอะๆ เวลาทำงานจะเจาะจงและรู้ว่าจะใช้ภาพอะไร และห้วงเวลาที่ภาพนั้นเกิดขึ้นมันน่าสนใจ และพี่ชอบที่จะทำงานร่วมกับคนอื่นในกระบวนการดังกล่าว

กฤติยา : ทำไมถึงชอบทำงานร่วมกับคนอื่น อาทิเช่น พี่ฤกษ์ฤทธิ์ที่ชอบทำงานกับเพื่อนศิลปิน และ คนดู ส่วนเจ้ยทำงานกับคนที่ไม่ใช่นักแสดง อย่างหนังเรื่อง”ดอกฟ้าในมือมาร” และ การทำงานศิลปะที่ร่วมกับคริสเตล

อภิชาติพงศ์ : เจ้ยมองกระบวนการทำหนังว่าเป็นส่วนหนึ่งของทั้งหมด บางทีก็มีความคิดว่าการทำหนังเป็นการข้ออ้างในการ “ทำอะไรสักอย่าง” เช่นการเดินทางไปเที่ยวที่ต่างๆเพื่อหาสถานที่ถ่ายทำ, การไปดูเสื้อผ้าต่างๆ หรือการพบปะกับศิลปิน พักหลังนี้เจ้ยคิดว่ากระบวนการนี้มันอาจสำคัญมากกว่าการทำหนังให้เสร็จ เพราะหนังเป็นเหมือนกับการบันทึกของการแสดงทั้งหมด

ฤกษ์ฤทธิ์ : พี่พึ่งจะตอบคำถามนี้ด้วยคำตอบสุดท้าย การทำงานร่วมกับคนอื่นมันเป็นกระบวนการที่พี่ชอบ เพราะศิลปินที่ทำงานรุ่นเดียวกันหลายคน ที่มีความคิดคล้ายกัน และบ่อยครั้งที่งานมันมักจะเกิดขึ้นจากชุมชนด้วย

กฤติยา : เจ้ย ช่วยเล่าโครงการที่ทำร่วมกับคริสเตลเรื่อง Ghost of Asia, 2005 และ Secret love affairs, 2002

อภิชาติพงศ์ : สำหรับ Ghost of Asia เราจินตนาการถึงผีที่ยังคงใช้ชีวิตร่อนเร่และวนเวียนอยุ่ตามชายทะเล เราเชิญเด็กมาเป็นผู้กำกับ เพื่อคิดบทและกำกับผี ผีซึ่งเล่นโดยดารานำหนังเรื่องเก่าของเรา มันเหมือนกับเป็นเกมส์ที่จำลองชีวิตจริง เจ้ยให้ความสำคัญกับเวลาที่ไปทำงานที่เกาะมากกว่ากับตัวหนังที่เสร็จแล้ว นี่ก็เหมือนกัน หนังที่เสร็จแล้วกลายเป็นการบันทึกการแสดงทั้งหมดที่พวกเราได้ทำงานดัวยกัน เจ้ยมีความคิดมาตั้งนานว่าจะรื้อโครงสร้างของเหตุการณ์ จริงเพื่อสร้างหนัง มันเหมือนกับการคุยกับเพื่อน, การเดินทางไปกาญจนบุรี, การทานข้าวเย็นดีๆ และอื่นๆ การทำบทที่พิถีพิถันจากชีวิตจริงและการสร้างเหตุการณ์ขึ้นมาใหม่ แต่ได้ยินว่าพี่ฤกษ์ฤทธิ์เคยทำมาแล้ว ! ก็เลยคิดว่าความสนุกในการทำหนังและกระบวนการนั้นมันเป็นสากล

กฤติยา : สำหรับพี่ฤกษ์ฤทธิ์ การทำงานร่วมกับฟิลิป เพอราโน่ ในงานชิ้นล่าสุดที่กำลังแสดง ใน ลีออง เบียนนาเล่ เราชอบวิธีเอาวัฒนธรรมของการดูหนังทั่งหมดรวมกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ทั้งการทำโรงหนัง, พื้นพรมแดงลาดลงแล้วให้คนมานั่งและนอนดูได้ รวมทั้งมีคนมาปิดเปิดม่านแดงในแต่ละรอบ และตัวหนังเองก็สมบูรณ์มาก ช่วยเล่ากระบวนการในการร่วมมือและการทำงานชิ้นนี้ด้วยค่ะ ขอบคุณมาก

ฤกษ์ฤทธิ์ : วาว ! ฟิลิปกับพี่ก็ฝ่าอุปสรรค์กับหนังเรื่องนี้มาพอควร เรามีความคิดว่าจะเดินทางและทำให้การเดินทางนั้นกลายเป็นหนัง แน่นอนเราเองก็มีผีที่ร่อนเร่อยู่ในหัวของเราด้วย แต่มันก็คือการที่เราไม่รู้แน่ชัดว่าจะทำความคิดให้เป็นภาพได้อย่างไร มันคือกระบวนการที่นำไปสู่กระบวนการต่อๆไป ดังนั้นเราจึงดีใจที่หลายๆคนรู้สึกถึงสิ่งที่ฉายออกมาจากงานของเรา บนที่ว่าง, เวลา, เสียง และภาพ. โอเค, หวังว่านี่จะต่อยอดทางความคิดของเราได้ พี่ชอบลักษณะที่บทสนทนานี้ถูกจัดขึ้นมา มันเป็นความสมดุลระหว่างที่ร่มและเงา

กฤติยา : มันน่าสนใจมากที่เห็นทั้งสองคนเอาความเป็นชุมชนเข้ามาอยู่ในกระบวนการทำหนัง เวลาทำงานกับศิลปินหรือเพื่อนผู้กำกับด้วยกัน ในขณะเดียวกันก็ขยายคำเชิญในการร่วมมือ ไปสู่ศิลปินและคนธรรมดา (นักแสดงในหนังเจ้ย) และ คนบรรยายในงานแสดงย้อนหลังของพี่ฤกษ์ฤทธิ์ การทำงานแบบนี้มันต้องใช้ความสามารถพิเศษในการที่จะความเป็นชุมชน และ การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เข้ามาประยุกต์ใช้ในการทำงานศิลปะ และ ทำหนัง ซึ่งปกติมันเป็นกระบวนการที่ขึ้นอยู่กับปัจเจก หรือมีผู้กำกับเป็นศูนย์กลาง

อภิชาติพงศ์ : อยากเห็นโปรแกรมกรุงเทพ ยูโทเปีย ใน BEFF ที่พวกเราเชิญคนที่ไม่ได้ทำหนังมาทำหนัง แต่ละตำบลควรจะมีสถานี และ สื่อของตัวเอง เหมือน OTOP (หนึงตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์) จำได้มั๊ยที่เราคุยกันเรือง ทีวีหมู่บ้าน ?

ฤกษ์ฤทธิ์: รายการทีวีชุมชนในหมู่บ้านนั้นน่าสนใจมาก เพื่อนพี่ที่สกอตแลนด์ ครั้งนึงเคยมีความคิดทำรายการทำอาหารเคลื่อนที่ โดยที่พี่จะร่วมเดินทางไปยังหมู่บ้านต่างๆและทำอาหารสำหรับชาวบ้าน เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับสูตรอาหารพื้นบ้านท้องถิ่นนั้นๆ มันน่าสนใจมากมันเหมือนการสั่นสะเทือนของการนำเสนอ ลองคิดดูสิว่าชาวบ้านท้องถิ่นทางภาคใต้นั้นจะทำอะไร หรือ ลองคิดดูว่าผู้บริหารของเคเบิลทีวีบ้านเราจะทำยังไง หนึ่งตำบล, หนึ่งรายการโทรทัศน์

อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล (เจ้ย) เป็นผู้กำกับหนังอิสระ และ ศิลปินวีดีโอ อาร์ต มีผลงานภาพยนตร์เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก ผลงานวีดีโอ อินสตอเลชั่น ร่วมแสดงในมหกรรมศิลปะ ณ เมืองเบอร์ลิน, โตเกียว, ซับโปโร, อิสตันบุล เบียนนาเล่, พูซาน ฯลฯ ปัจจุบันกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมถ่ายทำหนังเรื่องใหม่ และเป็นผู้ผลิตหนังและเทศกาลหนังทดลองครั้งนี้

ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช เป็นศิลปินคอนเซ็ปช่วลที่สร้างชื่อเสียงในเวทีระดับโลก สนใจการทำงานศิลปะที่เกี่ยวกับเวลา (Time Art – เพอร์ฟอร์มแมนซ์, ซาวน์, หนังเรียลไทม์, วีดีโอ อาร์ต) ผลงานเขามักทำลายเส้นแบ่งระหว่างศิลปะกับชีวิต ฤกษ์ฤทธิ์แสดงผลงานศิลปะเดี่ยวและกลุ่ม ณ Museum of Modern Art, Guggenheim Museum นิวยอร์ค, Rotterdam, Paris, Lyon Biennale, Berlin, Istanbul, Gwangju, Sydney และ เป็นภัณฑารักษ์ร่วมในเทศกาลศิลปะนานาชาติเวนิซ เบียนนาเล่ Utopia Station ปัจจุบันอาศัยและทำงานสอนที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นิวยอร์คและ เป็นผู้ก่อตั้ง
เดอะ แลนด์ เชียงใหม่

* Chrome เป็นศัพท์ที่คุณฤกษ์ฤทธิ์ได้มาจากลูกชายของ แกวิน บราวน์ กล่าวไว้ว่า “in the future, everything will be chrome” คำว่า chrome หมายความว่าเงามัน สลายตัว เบลอๆ ภาพรางๆ เหมือนมองเห็นแต่ไม่เห็น เป็นตัวๆ แต่ไม่เป็น

ถอดความภาษาไทยโดย fishlicence.net

workshop with students at imagimax led by jay, santiphap inkong-ngam, samart suwannarat, kaewkaw na chiengmai and chayanee anuraktipan @ imagimax on 'bangkok utopia', kid's version

the class by araya rasdjamrearnsook

bangkok utopia program : time's traveller
by noi s. clapp @ main stage

greetings from festival co-directors


installation view of
democrazy program